{"id":7599,"date":"2026-11-04T08:00:00","date_gmt":"2026-11-04T06:00:00","guid":{"rendered":"https:\/\/scispx.com\/?p=7599"},"modified":"2026-10-13T11:29:38","modified_gmt":"2026-10-13T09:29:38","slug":"how-is-protein-content-measured-in-animal-feed","status":"publish","type":"wikispx","link":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/","title":{"rendered":"Hoe wordt het eiwitgehalte in diervoeder gemeten?"},"content":{"rendered":"<p>Het eiwitgehalte in diervoeder wordt gemeten met behulp van een van de verschillende gevestigde laboratoriummethoden, waarbij de Kjeldahl- en Dumas-verbrandingstechnieken het meest worden toegepast bij voederanalyse. Ook nabij-infraroodspectroscopie (NIR) wordt vaak toegepast voor snelle screening met een hoge doorvoercapaciteit. De keuze van de methode hangt af van de doorvoercapaciteitseisen van het laboratorium, de vereiste nauwkeurigheid en de regelgeving. Dit artikel behandelt de belangrijkste vragen waarmee diervoederlaboratoria worden geconfronteerd bij het selecteren en toepassen van methoden voor eiwitmeting.<\/p>\n<h2>Welke laboratoriummethoden worden gebruikt om het eiwitgehalte in diervoeder te meten?<\/h2>\n<p>De belangrijkste laboratoriummethoden die worden gebruikt om het eiwitgehalte in diervoeder te meten, zijn de Kjeldahl-methode, de Dumas-verbrandingsmethode en nabij-infrarood (NIR)-spectroscopie. Zowel de Kjeldahl- als de Dumas-methode zijn referentiemethoden die gebaseerd zijn op stikstofbepaling, terwijl NIR een snelle screeningstechniek is die is gekalibreerd aan de hand van deze referentiemethoden.<\/p>\n<p>Elke methode pakt de kwantificering van eiwitten op een andere manier aan, en voederlaboratoria maken vaak gebruik van meer dan \u00e9\u00e9n methode, afhankelijk van de fase van de analyse:<\/p>\n<ul>\n <li><strong>Kjeldahl-methode:<\/strong> Een natchemische techniek waarbij het monster in zuur wordt afgebroken om stikstof vrij te maken, dat vervolgens wordt gekwantificeerd. Al geruime tijd erkend als referentiemethode in de voederanalyse.<\/li>\n <li><strong>De Dumas-methode:<\/strong> Het monster wordt bij hoge temperatuur verbrand, waardoor stikstof als gas vrijkomt, dat direct wordt gemeten. Sneller en zonder gebruik van reagentia in vergelijking met de Kjeldahl-methode.<\/li>\n <li><strong>NIR-spectroscopie:<\/strong> Een niet-destructieve, snelle techniek waarbij gereflecteerd of doorgelaten nabij-infraroodlicht wordt gemeten om het eiwitgehalte te voorspellen op basis van kalibratiemodellen.<\/li>\n <li><strong>Alternatieven op het gebied van natte chemie:<\/strong> Er bestaan weliswaar methoden zoals de Bradford- of Lowry-test, maar deze worden zelden toegepast bij de routinematige kwaliteitscontrole van diervoeder vanwege hun complexiteit en beperkte toepasbaarheid bij complexe matrices.<\/li>\n<\/ul>\n<p>Voor regelgevings- en nalevingsdoeleinden in de Benelux en in de hele EU gelden de Kjeldahl- en Dumas-methoden als de erkende referentiemethoden voor het bepalen van het ruwe-eiwitgehalte in diervoeder. NIR wordt in de praktijk op grote schaal toegepast, maar moet worden gekalibreerd en gevalideerd aan de hand van een referentiemethode.<\/p>\n<h2>Wat is het verschil tussen de Kjeldahl- en de Dumas-methode?<\/h2>\n<p>Het belangrijkste verschil tussen de Kjeldahl- en de Dumas-methode ligt in de manier waarop stikstof uit het monster wordt vrijgemaakt en gedetecteerd. Bij de Kjeldahl-methode wordt gebruikgemaakt van natte zuurontsluiting, gevolgd door destillatie en titratie, terwijl bij de Dumas-methode alle stikstof door middel van verbranding bij hoge temperatuur in gas wordt omgezet, dat vervolgens wordt gemeten met behulp van thermische geleidbaarheidsdetectie. Beide methoden meten de totale stikstof om het ruwe eiwitgehalte te berekenen.<\/p>\n<p>In de praktijk verschillen de twee methoden op verschillende belangrijke punten:<\/p>\n<ol>\n <li><strong>Snelheid:<\/strong> Dumas is aanzienlijk sneller: een analyse is doorgaans binnen enkele minuten per monster voltooid. De Kjeldahl-ontsluiting kan per batch aanzienlijk langer duren.<\/li>\n <li><strong>Gebruik van reagentia:<\/strong> Voor de Kjeldahl-methode zijn geconcentreerd zwavelzuur en andere reagentia nodig, waardoor chemisch afval ontstaat. De Dumas-methode is in wezen reagensvrij en maakt alleen gebruik van zuurstof en helium of soortgelijke draaggassen.<\/li>\n <li><strong>Doorvoer:<\/strong> Dumas-analysatoren zijn zeer geschikt voor omgevingen met een hoge doorvoercapaciteit. De Kjeldahl-methode kan in parallelle batches worden uitgevoerd, maar vereist meer handmatige handelingen.<\/li>\n <li><strong>Gelijkwaardigheid van resultaten:<\/strong> Wanneer beide methoden op de juiste wijze zijn gekalibreerd en gevalideerd, leveren ze voor de meeste voermaterialen vergelijkbare resultaten op. In de regelgevingsrichtlijnen van de EU worden beide methoden erkend.<\/li>\n <li><strong>Steekproefomvang:<\/strong> Bij Dumas is doorgaans een kleiner monstergewicht nodig, wat voordelig kan zijn wanneer er maar een beperkte hoeveelheid materiaal beschikbaar is.<\/li>\n<\/ol>\n<p>Voederlaboratoria die overschakelen van de Kjeldahl-methode naar de Dumas-methode doen dit vaak om de analysetijd en het chemisch afval te verminderen zonder dat dit ten koste gaat van de nauwkeurigheid. Beide methoden zijn toegestaan volgens de EU-wetgeving inzake diervoeders en de relevante ISO- en AOAC-normen.<\/p>\n<h2>Wat wordt er bij voederanalyse eigenlijk gemeten met \u2018ruw eiwit\u2019?<\/h2>\n<p>Ruw eiwit is geen directe meting van eiwitmoleculen. Het is daarentegen een berekende waarde op basis van het totale stikstofgehalte in het monster, vermenigvuldigd met een omrekeningsfactor \u2013 meestal 6,25 \u2013 waarbij wordt aangenomen dat eiwit gemiddeld ongeveer 16% stikstof bevat. De term \u201eruw\u201c geeft aan dat alle stikstof wordt meegeteld, niet alleen de aan eiwitten gebonden stikstof.<\/p>\n<p>Dit onderscheid is in de praktijk van belang. Niet-eiwitstikstof (NPN)-verbindingen, zoals ureum, ammoniumzouten of vrije aminozuren, dragen ook bij aan het ruwe-eiwitgehalte. In de voeding van herkauwers kunnen sommige NPN-bronnen door het dier worden benut, maar in de voeding van eenmaagdieren is het onderscheid tussen echt eiwit en NPN belangrijker voor de nauwkeurigheid van de samenstelling.<\/p>\n<p>De omrekeningsfactor van 6,25 is een algemene schatting. Sommige voederingredi\u00ebnten, zoals melkeiwitten of bepaalde plantaardige grondstoffen, hebben een andere stikstof-eiwitverhouding, en hiervoor worden soms specifieke omrekeningsfactoren gehanteerd. Voederlaboratoria en voedingsdeskundigen moeten zich ervan bewust zijn dat ruwe-eiwitwaarden een praktische, gestandaardiseerde maatstaf zijn en geen absolute weergave van het verteerbare of functionele eiwitgehalte.<\/p>\n<h2>Hoe nauwkeurig is NIR-spectroscopie voor de analyse van eiwitten in diervoeder?<\/h2>\n<p>NIR-spectroscopie kan een hoge nauwkeurigheid bieden bij de analyse van eiwitten in diervoeder, mits het instrument is gekalibreerd met een robuuste, representatieve reeks referentiemonsters die zijn geanalyseerd met een gevalideerde referentiemethode, zoals Kjeldahl of Dumas. De nauwkeurigheid van NIR hangt in wezen af van de kwaliteit van het kalibratiemodel, en niet alleen van het instrument zelf.<\/p>\n<p>NIR werkt door te meten hoe voermonsters nabij-infraroodlicht bij verschillende golflengten absorberen. Statistische modellen brengen deze spectrale patronen vervolgens in verband met bekende eiwitwaarden uit referentieanalyses. Wanneer de kalibratie goed is uitgewerkt en de monstermatrix consistent is, kan NIR voor routinematige kwaliteitscontrole een nauwkeurigheid bereiken die vergelijkbaar is met die van referentiemethoden.<\/p>\n<p>NIR kent echter enkele beperkingen waarmee voederlaboratoria rekening moeten houden:<\/p>\n<ul>\n <li>Kalibraties zijn matrixspecifiek: een model dat is ontwikkeld voor sojameel werkt mogelijk niet betrouwbaar voor een ander ingredi\u00ebnt zonder dat het opnieuw wordt gekalibreerd.<\/li>\n <li>NIR kan geen vervalsing of ongebruikelijke stikstofbronnen detecteren die buiten het kalibratiebereik vallen.<\/li>\n <li>Regelmatige validatie aan de hand van referentiemethoden is essentieel om de nauwkeurigheid op lange termijn te waarborgen.<\/li>\n <li>De voorbereiding van het monster (deeltjesgrootte, vochtgehalte) be\u00efnvloedt de spectrale meetwaarden en moet consistent zijn.<\/li>\n<\/ul>\n<p>In de diervoederlaboratoria in de Benelux wordt NIR op grote schaal gebruikt voor de screening van binnenkomend materiaal en controles tijdens het productieproces, terwijl de Kjeldahl- of Dumas-methode nog steeds de referentiemethoden zijn voor offici\u00eble rapportage en naleving van de regelgeving.<\/p>\n<h2>Welke stappen voor de monstervoorbereiding zijn nodig v\u00f3\u00f3r de eiwitanalyse?<\/h2>\n<p>De monstervoorbereiding voorafgaand aan de eiwitanalyse in diervoeder omvat doorgaans drogen, malen en homogeniseren om een representatief en consistent deelmonster te verkrijgen. De specifieke stappen zijn afhankelijk van de gebruikte analysemethode en de fysieke vorm van het voermateriaal.<\/p>\n<p>Voor Kjeldahl- en Dumas-analyses moet het voermonster worden gedroogd tot een bekend vochtgehalte en worden vermalen tot een fijne, uniforme deeltjesgrootte. Dit zorgt ervoor dat het deelmonster nauwkeurig kan worden gewogen en dat de vertering of verbranding volledig verloopt. Het vochtgehalte wordt doorgaans afzonderlijk bepaald, zodat de resultaten op basis van de droge stof kunnen worden uitgedrukt.<\/p>\n<p>Voor NIR-analyse is de consistentie van de deeltjesgrootte van cruciaal belang, aangezien de spectrale meetwaarden gevoelig zijn voor de oppervlaktestructuur en de uniformiteit. Pellets, voederbrij en grondstoffen kunnen elk een andere voorbereiding vereisen voordat ze worden gescand.<\/p>\n<p>Stappen die bij alle methoden voorkomen bij de monstervoorbereiding zijn onder meer:<\/p>\n<ul>\n <li>Representatieve bemonstering van de partij met behulp van geschikte bemonsteringsinstrumenten<\/li>\n <li>Drogen bij een geregelde temperatuur om schommelingen in het vochtgehalte te beperken<\/li>\n <li>Malen met behulp van een molen om een bepaalde deeltjesgrootte te verkrijgen<\/li>\n <li>Homogenisatie om ervoor te zorgen dat het deelmonster representatief is voor de gehele partij<\/li>\n <li>Nauwkeurig wegen van het deelmonster binnen het door het instrument opgegeven bereik<\/li>\n<\/ul>\n<p>Een gebrekkige monstervoorbereiding is een van de meest voorkomende oorzaken van variabiliteit bij de analyse van eiwitten in diervoeder. Investeren in een goede <a href=\"https:\/\/scispx.com\/nl\/contact\/\">ondersteuning bij de monstervoorbereiding<\/a> kan de reproduceerbaarheid van resultaten bij alle daaropvolgende analysemethoden aanzienlijk verbeteren.<\/p>\n<h2>Welke methode voor eiwitbepaling moet een voederlaboratorium kiezen?<\/h2>\n<p>De juiste methode voor eiwitbepaling in een voederlaboratorium hangt af van de vereiste doorvoercapaciteit, wettelijke verplichtingen, het budget en het type voedermatrices dat wordt geanalyseerd. Voor de meeste laboratoria voor routinematige kwaliteitscontrole van diervoeders in de Benelux wordt de Dumas-methode steeds vaker als referentiemethode gekozen vanwege de snelheid en het lagere verbruik aan reagentia, terwijl NIR daarnaast wordt gebruikt voor snelle screening.<\/p>\n<p>Een praktisch besluitvormingskader ziet er als volgt uit:<\/p>\n<ul>\n <li><strong>Hoge doorvoercapaciteit, rapportage aan toezichthouders:<\/strong> Dumas-verbranding biedt de beste combinatie van snelheid en naleving van de EU-voedermiddelennormen.<\/li>\n <li><strong>Bestaande Kjeldahl-infrastructuur:<\/strong> De Kjeldahl-methode blijft een volkomen geldige en algemeen aanvaarde methode; een modernisering is de moeite waard wanneer doorvoercapaciteit of afvalvermindering prioriteit heeft.<\/li>\n <li><strong>Snelle screening aan de productielijn of tijdens het productieproces:<\/strong> NIR is de praktische keuze, mits de kalibraties worden bijgehouden en gevalideerd aan de hand van een referentiemethode.<\/li>\n <li><strong>Beperkte beschikbaarheid van monsters of complexe matrices:<\/strong> Ga na welke methode qua vereiste steekproefomvang en matrixtolerantie het beste aansluit bij het te analyseren materiaal.<\/li>\n<\/ul>\n<p>Veel voederlaboratoria maken gebruik van een combinatie van beide methoden: NIR voor snelle screening van grote hoeveelheden en de Dumas- of Kjeldahl-methode voor bevestiging en rapportage aan de regelgevende instanties. Deze gelaagde aanpak zorgt voor een evenwicht tussen effici\u00ebntie en analytische nauwkeurigheid.<\/p>\n<h2>Hoe SciSPX eiwitanalyse in diervoederlaboratoria ondersteunt<\/h2>\n<p>SciSPX werkt samen met laboratoria voor voerkwaliteitscontrole en analytische laboratoria in de Benelux om de juiste apparatuur voor eiwitanalyse in diervoeder te selecteren, te installeren en te valideren. Of een laboratorium nu een overstap van Kjeldahl naar Dumas overweegt, een NIR-screeningworkflow opzet of de consistentie van de monstervoorbereiding wil verbeteren: het team van applicatiespecialisten en servicetechnici van SciSPX biedt in elke fase praktische ondersteuning.<\/p>\n<ul>\n <li>Praktische richtlijnen voor de keuze van methoden en de geschiktheid van instrumenten voor uw voedingsmiddelmatrices<\/li>\n <li>IQ\/OQ-installaties en validaties in overeenstemming met de GMP- en GLP-vereisten<\/li>\n <li>Opleiding voor laboratoriumtechnici en kwaliteitscontrolemanagers over de bediening van apparatuur en de prestaties van meetmethoden<\/li>\n <li>Doorlopende service en preventief onderhoud om ervoor te zorgen dat de instrumenten volgens de specificaties blijven functioneren<\/li>\n<\/ul>\n<p>SciSPX is uitsluitend actief in de Benelux, met vestigingen in Nederland en Belgi\u00eb, waardoor lokale expertise en snelle reactietijden worden gegarandeerd. Als u uw opstelling voor de analyse van voederprote\u00efnen aan het herzien bent of nieuwe apparatuur aan het selecteren bent, <a href=\"https:\/\/scispx.com\/nl\/contact\/\">neem contact op met ons team<\/a> om de specifieke behoeften van uw laboratorium te bespreken.<\/p>\n<div class=\"wp-block-seoaic-faq-block\">\n    <h2 class=\"seoaic-faq-section-title\">Veelgestelde vragen<\/h2>\n            <div class=\"seoaic-faq-item\">\n            <h3 class=\"seoaic-question\">\n                Kan de Dumas-methode de Kjeldahl-methode in een voederlaboratorium volledig vervangen, of zijn er situaties waarin de Kjeldahl-methode nog steeds nodig is?            <\/h3>\n            <p class=\"seoaic-answer\">\n                In de meeste gevallen van routinematige voederanalyses kan de Dumas-methode de Kjeldahl-methode volledig vervangen \u2014 beide zijn erkende referentiemethoden volgens de EU-voederwetgeving en de relevante ISO- en AOAC-normen. Sommige laboratoria moeten echter mogelijk de mogelijkheid om Kjeldahl-analyses uit te voeren behouden, indien hun specifieke accreditatiegebied, klantcontracten of bestaande rapportagevereisten dit expliciet voorschrijven. Voordat u Kjeldahl-apparatuur buiten gebruik stelt, is het raadzaam om de wettelijke verplichtingen van uw laboratorium en eventuele auditvereisten van derden te controleren, om er zeker van te zijn dat Dumas-resultaten in alle rapportagecontexten worden geaccepteerd.            <\/p>\n        <\/div>\n                <div class=\"seoaic-faq-item\">\n            <h3 class=\"seoaic-question\">\n                Hoe vaak moeten NIR-kalibraties worden gevalideerd aan de hand van een referentiemethode, en wanneer is een herkalibratie nodig?            <\/h3>\n            <p class=\"seoaic-answer\">\n                Als algemene best practice moeten NIR-kalibraties op regelmatige tijdstippen \u2014 doorgaans maandelijks of driemaandelijks, afhankelijk van het monstervolume en de variabiliteit van de matrix \u2014 en telkens wanneer zich een significante verandering voordoet in de voermatrix, de herkomst van ingredi\u00ebnten of de werkstroom voor monstervoorbereiding, worden gevalideerd aan de hand van een referentiemethode zoals Kjeldahl of Dumas. Aanleidingen voor herkalibratie zijn onder meer systematische afwijkingen die tijdens routinematige validatiecontroles worden gedetecteerd, de introductie van nieuwe grondstoffen of herkomst van ingredi\u00ebnten, onderhoud aan het instrument of vervanging van de lamp, en seizoensgebonden variaties in de samenstelling van de ingredi\u00ebnten. Het bijhouden van een validatielogboek helpt om afwijkingen vroegtijdig te identificeren, voordat deze de gerapporteerde resultaten be\u00efnvloeden.            <\/p>\n        <\/div>\n                <div class=\"seoaic-faq-item\">\n            <h3 class=\"seoaic-question\">\n                Wat zijn de meest voorkomende fouten die voederlaboratoria maken bij het interpreteren van de resultaten voor ruw eiwit?            <\/h3>\n            <p class=\"seoaic-answer\">\n                De meest voorkomende fout is dat het ruw-eiwitgehalte wordt beschouwd als een nauwkeurige weergave van verteerbaar of functioneel eiwit, terwijl het in werkelijkheid de totale stikstof weergeeft \u2014 inclusief niet-eiwitstikstof (NPN) uit bronnen zoals ureum of ammoniumzouten. Dit kan leiden tot een overschatting van de voedingswaarde van bepaalde ingredi\u00ebnten, met name bij de samenstelling van voer voor monogastrische dieren. Een tweede veelgemaakte fout is het universeel toepassen van de standaardomrekenfactor van 6,25, zonder rekening te houden met ingredi\u00ebnten zoals melkeiwitten of specifieke plantaardige grondstoffen die een andere stikstof-eiwitverhouding hebben en waarvoor ingredi\u00ebntspecifieke omrekenfactoren nodig zijn.            <\/p>\n        <\/div>\n                <div class=\"seoaic-faq-item\">\n            <h3 class=\"seoaic-question\">\n                Hoe gaan voederlaboratoria om met eiwitanalyse bij mengvoeders of samengestelde voeders in vergelijking met afzonderlijke grondstoffen?            <\/h3>\n            <p class=\"seoaic-answer\">\n                Mengvoeders en samengestelde voeders zijn analytisch complexer dan afzonderlijke grondstoffen, voornamelijk omdat hun heterogene samenstelling het nemen van representatieve monsters en het homogeniseren bemoeilijkt. Voor Kjeldahl- en Dumas-analyses zijn grondig malen en homogeniseren bijzonder belangrijk om ervoor te zorgen dat het deelmonster de samenstelling van de partij nauwkeurig weergeeft. Voor NIR-metingen vereisen mengvoeders vaak specifieke kalibratiemodellen die verschillen van die voor afzonderlijke grondstoffen, aangezien het spectrale profiel van een mengsel aanzienlijk afwijkt van dat van elk afzonderlijk ingredi\u00ebnt. Laboratoria die zowel grondstoffen als afgewerkte mengvoeders analyseren, beschikken doorgaans over afzonderlijke NIR-kalibratiesets voor elk matrixtype.            <\/p>\n        <\/div>\n                <div class=\"seoaic-faq-item\">\n            <h3 class=\"seoaic-question\">\n                Is het mogelijk om eiwitvervalsing \u2014 zoals het toevoegen van stikstof \u2014 op te sporen met behulp van standaardanalysemethoden voor eiwitten in diervoeder?            <\/h3>\n            <p class=\"seoaic-answer\">\n                Standaardmethoden op basis van stikstof, zoals Kjeldahl en Dumas, kunnen geen onderscheid maken tussen eiwitgebonden stikstof en stikstof uit niet-eiwitbronnen. Juist daarom blijft het \u201estikstofvervalsen\u201d \u2014 het opzettelijk toevoegen van goedkope NPN-verbindingen zoals melamine of ureum om de ruwe-eiwitwaarden op te krikken \u2014 een voortdurend punt van zorg in de toeleveringsketens voor diervoeder en levensmiddelen. Ook NIR is niet in staat om vervalsing te detecteren die binnen het spectrale bereik van het kalibratiemodel valt. Voor het opsporen van vervalsing zijn aanvullende technieken nodig, zoals aminozuurprofilering, natchemische analyse voor specifieke NPN-verbindingen of gerichte screeningsmethoden. Laboratoria met een risico op vervalsing in hun toeleveringsketen zouden een gelaagde teststrategie moeten overwegen die verder gaat dan de routinematige bepaling van ruw eiwit.            <\/p>\n        <\/div>\n                <div class=\"seoaic-faq-item\">\n            <h3 class=\"seoaic-question\">\n                Waar moet een voederlaboratorium rekening mee houden wanneer het voor het eerst een nieuw Dumas- of NIR-apparaat aanschaft?            <\/h3>\n            <p class=\"seoaic-answer\">\n                Naast de technische specificaties van het instrument moeten laboratoria ook beoordelen in hoeverre de leverancier in staat is om toepassingsondersteuning te bieden die specifiek is afgestemd op hun voermatrices, de lokale servicebereik en responstijden, en de beschikbaarheid van documentatie voor installatiekwalificatie en operationele kwalificatie (IQ\/OQ) die voldoet aan de GMP- of GLP-eisen. Voor NIR is het ook belangrijk om de kwaliteit en de reikwijdte van de standaard meegeleverde kalibratiemodellen te beoordelen, evenals de ondersteuning die de leverancier biedt bij het ontwikkelen of uitbreiden van aangepaste kalibraties. Het aanvragen van een demonstratie of proefanalyse met uw eigen representatieve voedingsmonsters is een praktische manier om de prestaties in de praktijk te evalueren voordat u tot aankoop overgaat.            <\/p>\n        <\/div>\n                <div class=\"seoaic-faq-item\">\n            <h3 class=\"seoaic-question\">\n                Hoe moeten voederlaboratoria omgaan met de resultaten van eiwitanalyses wanneer het vochtgehalte van de monsters per partij sterk varieert?            <\/h3>\n            <p class=\"seoaic-answer\">\n                Schommelingen in het vochtgehalte vormen een belangrijke bron van inconsistentie in de eiwitresultaten van veevoeder als deze niet goed worden beheerst. De standaardaanpak bestaat erin het vochtgehalte afzonderlijk te bepalen \u2014 doorgaans door middel van ovendrogen \u2014 en alle eiwitresultaten uit te drukken op basis van droge stof, waardoor een zinvolle vergelijking tussen partijen mogelijk is, ongeacht schommelingen in het vochtgehalte. Bij NIR-analyse heeft vocht ook een directe invloed op de spectrale meetwaarden, dus is een consistente droging van de monsters of het gebruik van NIR-modellen die zowel het vochtgehalte als het eiwitgehalte tegelijkertijd voorspellen, essentieel. Het rapporteren van het eiwitgehalte zowel op basis van het ontvangen monster als op basis van de droge stof wordt beschouwd als de beste praktijk bij de kwaliteitscontrole van diervoeder, aangezien dit zowel commerci\u00eble transacties als de nauwkeurigheid van de voedingssamenstelling ondersteunt.            <\/p>\n        <\/div>\n        <\/div>","protected":false},"template":"","class_list":["post-7599","wikispx","type-wikispx","status-publish","has-post-thumbnail","hentry"],"acf":[],"yoast_head":"<!-- This site is optimized with the Yoast SEO plugin v25.5 - https:\/\/yoast.com\/wordpress\/plugins\/seo\/ -->\n<title>How is protein content measured in animal feed? | SciSPX Analysis simplified<\/title>\n<meta name=\"description\" content=\"Protein content in animal feed is measured using Kjeldahl, Dumas, or NIR spectroscopy. Learn how each method works and which one fits your feed lab. Find out now.\" \/>\n<meta name=\"robots\" content=\"index, follow, max-snippet:-1, max-image-preview:large, max-video-preview:-1\" \/>\n<link rel=\"canonical\" href=\"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/\" \/>\n<meta property=\"og:locale\" content=\"nl_NL\" \/>\n<meta property=\"og:type\" content=\"article\" \/>\n<meta property=\"og:title\" content=\"How is protein content measured in animal feed? | SciSPX Analysis simplified\" \/>\n<meta property=\"og:description\" content=\"Protein content in animal feed is measured using Kjeldahl, Dumas, or NIR spectroscopy. Learn how each method works and which one fits your feed lab. Find out now.\" \/>\n<meta property=\"og:url\" content=\"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/\" \/>\n<meta property=\"og:site_name\" content=\"SciSPX Analysis simplified\" \/>\n<meta property=\"og:image\" content=\"https:\/\/scispx.com\/wp-content\/uploads\/2026\/10\/grain-sample-lab-analysis-instrument.webp\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:width\" content=\"1024\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:height\" content=\"768\" \/>\n\t<meta property=\"og:image:type\" content=\"image\/webp\" \/>\n<meta name=\"twitter:card\" content=\"summary_large_image\" \/>\n<meta name=\"twitter:label1\" content=\"Geschatte leestijd\" \/>\n\t<meta name=\"twitter:data1\" content=\"11 minuten\" \/>\n<script type=\"application\/ld+json\" class=\"yoast-schema-graph\">{\"@context\":\"https:\/\/schema.org\",\"@graph\":[{\"@type\":\"WebPage\",\"@id\":\"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/\",\"url\":\"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/\",\"name\":\"How is protein content measured in animal feed? | SciSPX Analysis simplified\",\"isPartOf\":{\"@id\":\"https:\/\/scispx.com\/nl\/#website\"},\"primaryImageOfPage\":{\"@id\":\"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/#primaryimage\"},\"image\":{\"@id\":\"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/#primaryimage\"},\"thumbnailUrl\":\"https:\/\/scispx.com\/wp-content\/uploads\/2026\/10\/grain-sample-lab-analysis-instrument.webp\",\"datePublished\":\"2026-11-04T06:00:00+00:00\",\"description\":\"Protein content in animal feed is measured using Kjeldahl, Dumas, or NIR spectroscopy. Learn how each method works and which one fits your feed lab. Find out now.\",\"breadcrumb\":{\"@id\":\"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/#breadcrumb\"},\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"ReadAction\",\"target\":[\"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/\"]}]},{\"@type\":\"ImageObject\",\"inLanguage\":\"nl-NL\",\"@id\":\"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/#primaryimage\",\"url\":\"https:\/\/scispx.com\/wp-content\/uploads\/2026\/10\/grain-sample-lab-analysis-instrument.webp\",\"contentUrl\":\"https:\/\/scispx.com\/wp-content\/uploads\/2026\/10\/grain-sample-lab-analysis-instrument.webp\",\"width\":1024,\"height\":768,\"caption\":\"Laboratory analyst loading golden grain pellets into an analytical instrument for feed sample testing.\"},{\"@type\":\"BreadcrumbList\",\"@id\":\"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/#breadcrumb\",\"itemListElement\":[{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":1,\"name\":\"Home\",\"item\":\"https:\/\/scispx.com\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":2,\"name\":\"WikiSPX\",\"item\":\"https:\/\/scispx.com\/wikispx\/\"},{\"@type\":\"ListItem\",\"position\":3,\"name\":\"How is protein content measured in animal feed?\"}]},{\"@type\":\"WebSite\",\"@id\":\"https:\/\/scispx.com\/nl\/#website\",\"url\":\"https:\/\/scispx.com\/nl\/\",\"name\":\"SciSPX Analysis simplified\",\"description\":\"SciSPX Analysis simplified\",\"potentialAction\":[{\"@type\":\"SearchAction\",\"target\":{\"@type\":\"EntryPoint\",\"urlTemplate\":\"https:\/\/scispx.com\/nl\/?s={search_term_string}\"},\"query-input\":{\"@type\":\"PropertyValueSpecification\",\"valueRequired\":true,\"valueName\":\"search_term_string\"}}],\"inLanguage\":\"nl-NL\"}]}<\/script>\n<!-- \/ Yoast SEO plugin. -->","yoast_head_json":{"title":"Hoe wordt het eiwitgehalte in diervoeder gemeten? | SciSPX-analyse eenvoudig uitgelegd","description":"Het eiwitgehalte in diervoeder wordt gemeten met behulp van de Kjeldahl-methode, de Dumas-methode of NIR-spectroscopie. Ontdek hoe elke methode werkt en welke het beste bij uw voederlaboratorium past. Lees er nu meer over.","robots":{"index":"index","follow":"follow","max-snippet":"max-snippet:-1","max-image-preview":"max-image-preview:large","max-video-preview":"max-video-preview:-1"},"canonical":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/","og_locale":"nl_NL","og_type":"article","og_title":"How is protein content measured in animal feed? | SciSPX Analysis simplified","og_description":"Protein content in animal feed is measured using Kjeldahl, Dumas, or NIR spectroscopy. Learn how each method works and which one fits your feed lab. Find out now.","og_url":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/","og_site_name":"SciSPX Analysis simplified","og_image":[{"width":1024,"height":768,"url":"https:\/\/scispx.com\/wp-content\/uploads\/2026\/10\/grain-sample-lab-analysis-instrument.webp","type":"image\/webp"}],"twitter_card":"summary_large_image","twitter_misc":{"Geschatte leestijd":"11 minuten"},"schema":{"@context":"https:\/\/schema.org","@graph":[{"@type":"WebPage","@id":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/","url":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/","name":"Hoe wordt het eiwitgehalte in diervoeder gemeten? | SciSPX-analyse eenvoudig uitgelegd","isPartOf":{"@id":"https:\/\/scispx.com\/nl\/#website"},"primaryImageOfPage":{"@id":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/#primaryimage"},"image":{"@id":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/#primaryimage"},"thumbnailUrl":"https:\/\/scispx.com\/wp-content\/uploads\/2026\/10\/grain-sample-lab-analysis-instrument.webp","datePublished":"2026-11-04T06:00:00+00:00","description":"Het eiwitgehalte in diervoeder wordt gemeten met behulp van de Kjeldahl-methode, de Dumas-methode of NIR-spectroscopie. Ontdek hoe elke methode werkt en welke het beste bij uw voederlaboratorium past. Lees er nu meer over.","breadcrumb":{"@id":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/#breadcrumb"},"inLanguage":"nl-NL","potentialAction":[{"@type":"ReadAction","target":["https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/"]}]},{"@type":"ImageObject","inLanguage":"nl-NL","@id":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/#primaryimage","url":"https:\/\/scispx.com\/wp-content\/uploads\/2026\/10\/grain-sample-lab-analysis-instrument.webp","contentUrl":"https:\/\/scispx.com\/wp-content\/uploads\/2026\/10\/grain-sample-lab-analysis-instrument.webp","width":1024,"height":768,"caption":"Laboratory analyst loading golden grain pellets into an analytical instrument for feed sample testing."},{"@type":"BreadcrumbList","@id":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wikispx\/how-is-protein-content-measured-in-animal-feed\/#breadcrumb","itemListElement":[{"@type":"ListItem","position":1,"name":"Home","item":"https:\/\/scispx.com\/"},{"@type":"ListItem","position":2,"name":"WikiSPX","item":"https:\/\/scispx.com\/wikispx\/"},{"@type":"ListItem","position":3,"name":"How is protein content measured in animal feed?"}]},{"@type":"WebSite","@id":"https:\/\/scispx.com\/nl\/#website","url":"https:\/\/scispx.com\/nl\/","name":"SciSPX Analyse vereenvoudigd","description":"SciSPX Analyse vereenvoudigd","potentialAction":[{"@type":"SearchAction","target":{"@type":"EntryPoint","urlTemplate":"https:\/\/scispx.com\/nl\/?s={search_term_string}"},"query-input":{"@type":"PropertyValueSpecification","valueRequired":true,"valueName":"search_term_string"}}],"inLanguage":"nl-NL"}]}},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/wikispx\/7599","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/wikispx"}],"about":[{"href":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/wikispx"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/7645"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/scispx.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7599"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}